Şiirden geriye kalan satırlar:
Bazı sürgünler şehirden değil, bir çift gözden yenir.
Yarım kalmış bir hayat, tam bir hüzün eder.
İnsan en çok kendi hayalinden kovulur.
Kavak yelleri bittiğinde başlar asıl hesaplaşma.
Şiirden geriye kalan satırlar:
Bazı sürgünler şehirden değil, bir çift gözden yenir.
Yarım kalmış bir hayat, tam bir hüzün eder.
İnsan en çok kendi hayalinden kovulur.
Kavak yelleri bittiğinde başlar asıl hesaplaşma.
KAVAK YELLERİ
Kırık dökük nağmeler,
Ruhumu titretir.
Bir matemin ümitsizliği işte,
İçim sanki öfkeli bir nehir.
Hiçbir yaşa sığmadı sol yanım,
Yarım kalan bütün sözler kalbimde.
Sanki cansız bir kütle dudaklarım,
Sürgün yiyen gözlerim gözlerinde.
Konuşurum lambanın hafif ışığında,
Tütün dumanı kulaklarımı tıkar.
Hislerim boğulur zifiri karanlıkta,
Sonu olmayan bir derinlikte sızlar.
Hayatımın silinmiş şekilleri geçer,
Beynimden damarlarıma süzülür.
Başımdaki kavak yelleri,
Gün be gün toprağa gömülür.
Halil Kumcu
20 Mayıs 2020 / Çarşamba / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.