Şiirden geriye kalan satırlar:

Zamanın kıyısında, solan bir yaprak gibi sessizce yitiyor sevdamız.

Zaman en keskin bıçaktır; insanı önce gençliğinden, sonra kendinden keser.

Ömür, mendil gibi sallanır rüzgârda; düşene kadar kimse fark etmez.