Şiirden geriye kalan satırlar:

 

Sevda, yürekte açan solgun bir çiçek gibidir; suskunlukla büyür, özlemle solar.

Sevda, hayatın yanlış kurulmuş saatinde bile ritmini bulur.

Yalnızlık, sessiz bir yüreğin en derin sığınağıdır.

Hatıralar, zamanın unuttuğu sessiz şarkılardır.

Kalp, unutamadığı her anıya bir kez daha ağlar.

Bazen bir “nasılsın?” bin özlemi yeniden uyandırır.