Şiirden geriye kalan satırlar:
Yürek bazen sadece kan değil, keşkeleri de pompalar damarlarına.
Bazı şarkılar, bir ömrün özeti gibi çalar kulakta.
Yalnızlık, pişmanlığın en sadık refakatçisidir.
Şiirden geriye kalan satırlar:
Yürek bazen sadece kan değil, keşkeleri de pompalar damarlarına.
Bazı şarkılar, bir ömrün özeti gibi çalar kulakta.
Yalnızlık, pişmanlığın en sadık refakatçisidir.
YILLARIN PİŞMANLIĞI
Bir et parçasından başka nedir ki yürek dediğin?
Bu sonbahar yangını… nedir, nereden gelir o vakit?
Neden durduk yerde çalar kulağına o eski şarkılar?
Göğüs kafesini sıkıştırır, siyah beyaz bir kartvizit?
Kader… iki yanı keskin bir bıçak.
Beden soğur bir gün; ama yürek… soğumazmış.
Geçip giden yılların pişmanlığı,
Avuçlarına paslı bir çiviyle kazınırmış.
Ve hiçbir acı yaşlanmazmış.
Hatıralar… o yaralı sahnede rolünü oynarken.
Zaman geçse de silinmezmiş izleri;
Geçmişin hüznü, gözlerinde bir ömür kanarken…
Bakışlarında boğazını düğümleyen bir şeyler var,
Öyle mahzun, öyle garip olursun ki o an…
Yetim bir çocuk gibi… gözleri hep ıslak,
Yakıcı bir ateşin oturduğu, tam da şuran…
Kirpiklerinin ucunda asılı kalan anılar,
Dilsiz kalbime not düşer… tutulmaz.
O eski hikâyeler, yalınayak düşmüş yollara…
Her dem yavaş yavaş ölür de çığlıkları duyulmaz.
Artık susmanın da sesi yok içimde,
Yalnızlık diz çökmüş iflasın eşiğine…
Bir zamanlar “sevda” olan ne varsa,
Küller içinde bir hayal sadece...
Anlıyorum artık... geç kalınmış her söz,
Bir mezar taşı gibi ağır şimdi.
Ben… kendime en uzak ben oldum:
Aynada tanımadığım, silik bir silüet gibi...
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Yılların Pişmanlığı", suskunlukla yoğrulmuş bir iç yolculuğun şiiridir. Geç kalınmış itirafların, tutulamamış sözlerin, içimizde birikerek ağırlaşan o sessiz yüklerin şiiridir bu. Yürek bazen yalnızca kan pompalamaz; hatıraları da, pişmanlıkları da dolaştırır vücudun dört bir yanında. Ve bazı şarkılar, bazı fotoğraflar ya da bir bakış… insanı bir ömrün ortasında, çocuklukla ihtiyarlık arasında sıkışmış gibi hissettirir. Bu şiiri yazarken; susmanın, affedememenin, kendine bile söyleyemediğin şeylerin insanı nasıl yavaş yavaş tükettiğini gördüm. Yıllar geçtikçe fark ettim ki, bazı sözler değil zamansız, hiç söylenmediği için ağırdır."
14 Kasım 2022 / Pazartesi / Bartın
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.