Şiirden geriye kalan satırlar:
Sevda, uzaklarda birikir; gitmek isteğiyle dolu yüreklerde kök salar.
Gözlerde biriken renkler, kalpte saklı hatıralardır.
Yolculuk, yalnızca ayakla değil, yürekle de ölçülür.
Uzaklara düşen gözler, en yakın anılara dokunur.
UZAKLAR
İçimde uzaklar birikti yeniden,
Alıp başımı gitsem diyorum.
Gönlüm can kenarında beklerken,
Taşa, toprağa karışsam diyorum.
Anılar, aklımın tam ortasında;
Yol yorgunluğumu yalnızlıkla vurdu.
Kalbimin gittiği yer ıpıssız,
Yolculuk vakti gelmiş de geçiyordu.
Hayatın ilk sayfasında yediğim vurgun,
Yürüdüğümüz yolları kanattı kelime kelime.
Yüreğimden süzülen bir damla hasret,
Gözümden düşüp yapraklara gömüldü sessizce.
Ömrümden aldığın her nefes bir avuç toprak,
Yürüdüğüm yollar hep aynı yere çıkıyor.
Ah, deli düşüncelerim… bin bir yorgun hayalim…
Yokluğunu sırtlayıp gidelim; bu şehir beni çağırıyor.
Her akşam kendimden biraz daha geçiyorum,
Zaman, bir gölge gibi süzülüyor içimden.
Adını andığım her bir heceyle,
Biraz daha eksiliyorum kendimden.
Gözlerimde solgun bir akşam rengi,
Sesimde kırık bir şarkı gibi sen.
Ne yana baksam aynı sızı var,
Her yol seni götürüyor… benden.
Bir yangının külleriyle yürüyorum,
Ne adım kalmış geriye ne de bir izim.
Uzaklar, kalbimin tam ortasında,
Bir yalnızlık gibi yeniden filizlenirim…
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Sevgili okur… bazen kelimeler yetmez, duyguların ağırlığı taşır insanı uzaklara. Bu şiirde seninle birlikte yürüyorum, kendi eksilmiş yanlarımı, yalnızlıkla örülmüş yollarımı paylaşıyorum. Her hecede bir parçam eksiliyor; ama bilmeni isterim ki, eksilmek de bir yolculuktur. Belki sen de bir yerlerde, bir heceyle biraz daha eksiliyorsun… ve işte bu yüzden, buradayız, birlikte.
27 Şubat 2022 / Pazar / Bartın
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.