Şiirden geriye kalan satırlar:
Veda edilmemiş her aşk, bir Eylül kadar yarım kalır.
Kalbin takvimi sonbaharı gösteriyorsa, sevmek de artık üşümektir.
Şiirden geriye kalan satırlar:
Veda edilmemiş her aşk, bir Eylül kadar yarım kalır.
Kalbin takvimi sonbaharı gösteriyorsa, sevmek de artık üşümektir.
SON EYLÜL
Sararan hayatım, dalından koptu kopacak;
Eylül gibi hazanda geçti ömrüm, koşarak.
Kırık bir kanat gibi camlarında üşüdüm,
Gittiğin gün aynada bin parçaya bölündüm.
Apansız buğulandı gözlerim sokaklarda;
Ölü gibiydim, silik, belirsiz rüyalarda.
Bir gün düşersem aklına, kimsesizliğimle,
Takvim dökülürken, buram buram özlemimle…
Kapını, pencereni açık bırak sevdiğim;
Eksenin üzerinde döner, döner, eririm.
Hikâyenin sonunda vuslat mahşere kaldı;
Zaman vefasız, kelimeler anlamsızlaştı.
Aşkın yazgısı dedi: “Ah, ölümle birleşti”;
Senle aynı gökyüzünün altında tükendi.
Durma, savrul, savrulabildiğin kadar gönül;
Bir sabah uyandığında, bakarsın: Son Eylül.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: “Son Eylül”, kaybolmuş bir sevdanın mevsimlerle harmanlanmış hatırasıdır. Her sararan yaprak, içimde bir anıyı; her düşen zaman, bir eksilişi simgeler. Bu şiir, gidişin ardından kalan boşluğun, kelimelere tutunarak ayakta kalma çabasıdır. Eylül sadece bir ay değil; kalbimde sessizce başlayan ve hiçbir mevsimde bitmeyen bir vedadır. Belki de en çok, anlatamadıklarımızdır bizi parça parça yapan… Bu şiir, sonbaharda değil, bir ayrılığın tam ortasında yazıldı.
7 Eylül 2022 / Çarşamba / Bartın
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.