Şiirden geriye kalan satırlar:

Masallar biter; biz, gölgemizle yürümeye devam ederiz.

Geçmişin yükü, bugünle birleşince sessiz bir ağıt olur.

Kaybolmak, bazen kendini bulmanın tek yoludur.

MASAL

Geçip gittiğim zamanın içinde,
Her şey yalan oldu… sen gibi.
Keşkeler, boğazımda düğüm düğüm;
Ah o teneşir; bir varmış, bir yokmuşum gibi.

Buraya ait ayak izlerinde saklananları,
Bir sızıyla sol yanımda duyarım.
Bir daha asla doğmayacak düne,
Geçmiş bir günü ekler, yaşarım.

O düşlerde geçen eski günler,
Zihnime işli, anılarda saklı.
Bir yol var… yürüyorum tekrar tekrar,
Bir soluğum ben, kendi gölgemde asılı.

Bu benim hikâyem, topu topu üç gün,
Otobüsün sol yanında, cam kenarında…
Daha dün kundağa sarılmıştım oysa,
Üstüm başım kefen, masalın sonunda.

Bir mendil gibi savruldum rüzgârda,
Ne elimde bir iz, ne de ardımda ses.
Bir gülüşe sarılı kaldım yıllarca;
Ne ben kaldım geriye, ne de lades.

Kendime kırgınım, susuşa mahkûm,
En çok da konuşamadığım yaralara.
Bir duvar gibi büyüdü içimde hasret,
Sustukça vurdum, kanadım yarınlara.

Şimdi bir resmin buğusunda adım;
Ne bir başı var bu hikâyenin, ne de sonu.
Zaman “masal” dedi, geçti önümden,
Bir gölge gibi düştüm, unutuldum enikonu…

Halil Kumcu

📍Şair Notu: Sevgili okur, bazen zamanın içinde savrulurken, kendimizi “bir varmış, bir yokmuş” gibi hissederiz. Bu masal da öyle bir iç yolculuk… Her mısra, sessizce kaybolan anılarımı, söyleyemediklerimi, kırık gülüşleri anlatıyor. Belki sen de kendi gölgenle yürürken tanırsın kendini bu dizelerde. Okurken dur, derin bir nefes al ve bil ki; unutulmuş gibi görünse de, her duygu hâlâ içimizde yaşıyor.

20 Ocak 2022 / Perşembe / Bartın

Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Önceki Şiir   |   Sonraki Şiir