Şiirden geriye kalan satırlar:

En derin yalnızlık, insanın kendi yüreğinde üşümesidir.

Bir damla gözyaşı, bin kelimeden daha çok anlatır acıyı.

GÖZÜM ÜŞÜR

Bu aralar bir üşümektir aldı içimi;
Nefesim yetişmez, elim üşür, yüreğim üşür.
Birkaç damla yaş düşer kirpiğimden;
Yokluğun gelir aklıma, gözüm üşür.

Hava soğuk, insanlar soğuk,
Sanki buz kesiyor bedenim yalnızlıkta.
Bir titremek sarar sol yanımı,
Mevsimden midir, bilemiyorum bu yaşta.

Hayallerde resimler donar mı hiç?
Saçım beyaza büründü aynalar.
El ele tutuşan bir çift göz yandı;
Üstünü iyice ört emi, üşütme kendini, ayaz var.

Yapraklar dökülüyor, adı belli ki sonbahar.
Bundandır dalıp dalıp gitmelerim uzak yollarda.
Her akşam çökersin omuzlarıma, düşerim,
Katrana çevirir bakışların bir yağmur damlasında.

Bir ses yükselir yokluğunda, damımda sela;
Özlemin dipsiz bir kuyu, kalbimden atamadığım.
Kulaklarım takılır ansızın uzaklara, yol beni bekler,
Matem renginde, içten hiçe son saatleri sayarım.

Bir gün döner misin bilmem, dönersen eğer,
Bıraktığın gibi bulmazsın ne beni ne kalbi.
Sevdam eskisi gibi ısıtmaz ellerini;
Ne kaldıysa geriye, yalnızlık alır yerini.

Yine de seninle dolu bir gece düşer önüme;
Gözyaşımda hâlâ sıcaklığın var sanırım.
Bir bakışınla başlar, bir ahla biter her cümle.
Üşürken gözüm, en çok da seni hatırlarım...

Halil Kumcu

📍Şair Notu:  Sevgili okur, bazen bir göz kırpmasıyla düşer aklımıza uzak bir yüz, bazen de yıllar süren sessizlik, içimizi ürperten bir soğuk gibi çöker. Bu şiirdeki her üşüme, her damla yaş, benim içimde bir yerden doğdu; belki senin de kalbinden bir parça alacaktır. Oku, hisset ve unutma: İnsan, sevdikçe ve özledikçe yaşar; Üşür, kırılır ama her defasında yeniden umut bulur.

30 Ekim 2021 / Cumartesi / Ankara

Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Önceki Şiir   |   Sonraki Şiir