Şiirden geriye kalan satırlar:

Bazı mevsimler geçmez; kalır… bir gülüşte, bir bakışta, bir susuşta.

Vuslatın ertelendiği her akşam, eylül yeniden başlar içimizde.

EYLÜL BİR SARI YEŞİL MEVSİM

Eylül, bir sarı yeşil mevsim;
Belki de son hikâyenin hasat vakti.
Unutulmuş yorgun insanlar,
Bir fısıltı gibi yapraklarla gitti.

Bir şarkının sözlerine gizlendi,
Ansızın gelmesini beklediğimiz.
Hüznün mevsimi, masal diyarında;
Güzün gözyaşında vedalaşırız ikimiz.

İmkânsızın ortasında, ne yaz ne kış,
Yağmuru bekleyen kupkuru bir toprak.
Bu kalbimdeki acı, yüreğimdeki yara,
Dilime lal oldu, gönlüme tutsak.

Bu, benim yalnızlığımın ilk cemresi değil ki;
İnsanım, ben de her düştüğünde kırılacak.
Gök ağladı, takvimden bir ay daha düştü;
Vuslat mahşere kaldı, sensiz her yer uzak.

Son da olmayacak, belli ki hazan savuracak;
En çok sesini özlersin, bir de gülüşünü.
Sararmış kaldırımlarda ellerin üşür yavaş yavaş;
Anlarsın, ılık bir rüzgârla özlemin çöktüğünü.

Yıllar geçse de sussak, kalbimiz hep ağlar,

Yalnızlığımızla yaşarız, sevgisizce.

Eylül’ün sarısında saklı kalan umutlar,
Bir mevsim daha gelir, gider sessizce.

Bilirim ki her veda, yeni bir başlangıç;

Gözlerin düşer düşer önümde dalga dalga,
Hasretle yanan bir akşam sarar her yanda,

Eylül bitsin isterim… gülüşünle dolsun dünya.

Halil Kumcu

📍Şair Notu: Bu şiir, sararan yaprakların arasında kaybolan bir mevsimi değil, yavaşça içimize çöken bir ayrılığı anlatır. Eylül, sadece takvimde bir ay değil; kalpte kalan, söylenememiş cümlelerin, vedalara saklanan sessiz sitemlerin adıdır. Her insanın içinde bir eylül vardır; bazen bir bakışta başlar, bazen bir gülüşte biter. Bu şiir, hem bitmeyen bir bekleyişin hem de hiç yaşanamamış bir sevdanın izlerini taşır…

4 Eylül 2022 / Pazar / Bartın 

Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Önceki Şiir   |   Sonraki Şiir