Şiirden geriye kalan satırlar:
Aşk, bazen yalnızca bir hiçtir; varlığıyla yakan, yokluğuyla eksik bırakan bir hiç.
Özlem, kalpte tüten bir kor gibi… sönmez, eritir.
Aşkın en acı yanını özlemek oluşturur; her damla gözyaşı bir izdir.
Yâr gözlerine susup daldığında, insan kendi özlemiyle baş başa kalır.
ÖZLEYİP ÖZLEYİP ERİDİN Mİ HİÇ
Ölüm, hayatın ta başlangıcıdır,
Zır deli yüreğim bilemedi hiç.
Fani ömür, gözyaşında saklıdır,
Peşine düşen, dile gelmedi hiç.
Bin can acıtır kalbindeki diken,
Toprağa sarılır, yüzünde gölgen.
Ellerin üşür, ağlarsın yeniden,
Gırtlağına takılır koca bir hiç.
İçime dolan bir seste diyor ki,
Bu şehirde bir nefes ol yeter ki.
Öylece bir de sensizlik çöker ki,
Sol yanımın başı da sonu da hiç.
Uzatsam ellerine tutunamam,
Etin, kemiğimi yakar susarsam.
Aklıma mıh gibi oturdun yaram,
Yarası yarana denk geldi mi hiç?
Aynaya yazdığın sözler üşüdü,
Mazinin bağı göğsümde çürüdü.
Kalemden deftere bir yaş süzüldü,
Çok eski bir şarkıda yandın mı hiç?
Acılar üstüne devrilir bir an,
Kahpe yalnızlıkla savrulur kalan.
Yaralandıkça parçalanır insan,
Özleyip özleyip eridin mi hiç?
Halilî der: Gönül derman ararken,
Küllerle savruldum ben de yanarken.
Kırık bir sevdada sessiz solarken,
Yâr gözlerine susup daldın mı hiç?
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Sevgili okur, belki de bu dizelerde kendini bulacaksın; belki de bir yanın benimle birlikte üşüyecek. Sözcüklerim, gözyaşlarımla yıkandı, sessizlik içinde şekillendi. Bilmeni isterim ki bu şiir, yalnızca bir aşkın hatırası değil; bir kalbin her özleyişte eriyişinin resmi. Okurken durup kendi göğsünü yokla… Her dize, her “hiç”, bizim paylaştığımız yalnızlık ve hasretin yankısıdır. Sen de özleyeceksin, sen de eriyeceksin; ama bil ki, erirken bile yaşamak güzeldir. Bu şiir, senin de kalbine dokunmak için yazıldı, ey can dostu.
4 Kasım 2021 / Perşembe / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.