Şiirden geriye kalan satırlar:
· Ayrılık sandığın şey, gözün perdesidir; gönül açılınca her şey vuslattır.
· Söz, gönle ulaşınca susar; hakikat sessizliğin dilinde konuşur.
· Kendini uzaklarda arayan, gölgesini güneşte arayan gibidir; oysa hakikat, insanın kendi kalbinde oturur.
· Ayna sana yüzünü gösterir; gönül ise sende saklı olan sonsuzluğu.
· Benlikten çıktığın gün, bütün kapılar açılır; çünkü kilit de sensin, anahtar da.
ŞAŞKIN ÖRDEK
Demediler mi sana şaşkın ördek,
“Ben sende gizliyim” diye?
Sen beni uzak şehirlerin
Kül rengi akşamlarında ararken,
Ben nabzının en tenha yerinde beklerim.
Demediler mi sana?
Aynalara her eğildiğinde
Yüzünü değil, beni görürsün aslında.
Sen kendine bakıyorum sanırsın;
Oysa içindeki sonsuzluğu seyredersin.
Gönlüne düşen o kör, o zifiri yangın var ya,
İşte benim!
Demediler mi şaşkın?
Demediler mi bu ayrılık dedikleri
Yalnızca ince bir perdedir diye?
Asıl olan vuslattır;
Kaçınılmaz, kadim ve sessiz…
Sen kendini benden ayrı mı sandın?
Oysa aynı denizin iki dalgasıyız;
Biriz biz.
Demediler mi sana?
Nereye gitsen ben varım.
Bir liman kahvesinde yalnızlığı içerken de
Gecenin en tenha sokağında savrulurken de…
Yedi kat gökte, yerin en karanlık altında da
Seninle yürüyen benim.
Toprağa düşsen bile
Seninle gömülen yine benim.
Demediler mi şaşkın?
Demediler mi:
“Sus artık, biraz da kalbin konuşsun” diye?
Çünkü sözün bittiği yerde başlar hakikat.
O kapkaranlık gecede,
Bütün şehir ışıkları söndüğünde
Ben senin içinden doğarım.
Dilin sustuğunda kalbin dile gelir;
Ve ben, uçurum sandığın yerde seni beklerim.
Demediler mi sana?
Kendini bir damla sanma, demediler mi?
Sen koskoca bir ummansın.
Bunu kalbine yazmadılar mı?
Sen beni deliler gibi ararsın da
Ben seni senden önce bulurum.
Çünkü sende başlayan yol,
Yine sana çıkar.
Demediler mi şaşkın ördek?
Gel artık, beni uzaklarda arama.
Kapıyı çalan da benim, açan da…
Sen “ben”den geçince
Aradığınla arayan bir olur.
İşte o vakit ne gurbet kalır
Ne ayrılık, ne de karanlık.
Bir yalnızlık türküsü gibi başladığın bu ömür,
Hakikatin koynunda diner sonunda.
Ve sen, kendini bana vardım sanırsın;
Oysa en başından beri bendeydin.
Demediler mi sana
Şaşkın ördek?
Halil Kumcu
Şairin Notu:
Ey can! Neyi arıyorsun benden ötede? Hangi uzağın hasretiyle yanıp da burnunun ucundaki nefesi görmezden gelirsin? Kendini bir damla sanıp ummandan ayrı düşme telaşın niyedir? Sen sustuğunda bile içinden konuşan, sen yürüdüğünde gölgenle toprağa basan "O" iken; bu gurbet, bu ayrılık acısı hangi yanılgının mahsulüdür?
Bilmez misin ki arayan da O’dur, aranan da... Sen "ben" demekten vazgeçtiğin gün, kapının kilidi de kırılır, perdesi de kalkar. Bu şiir, dışarıdaki gürültüden yorulup kendi içine dönmek isteyen her şaşkın ördeğe bir çağrıdır. Unutma; nereye kaçarsan kaç, vardığın yer yine en başından beri ayrılmadığın o sonsuz kucaktır.
4 Haziran 2026 / Perşembe / Bartın
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.