Şiirden geriye kalan satırlar:

• Yalnızlık, kelimeler susunca başlar konuşmaya.

• Geçmişin yükü sırtında değilse, yüreğindedir mutlaka.

 YÜK

Aşk denilen ne biçim bir illettir bu;
Garipliğimin içine düştü güzün.
Gidip gidip gelen ömür hikâyemde,

Göçebe kalbimde dolaşan bir hüzün…

Beterin beteri var derler ya hep,
Yerin dibine batmış bir şehirdeyim.
Aklıma gelir çocukluğum, gözlerimi kanatır;
Ardım sıra bakar yitirdiklerim.

Kadere razı gelmek gerekir, bilirim;
Kelimelerin üstüme başıma bindiği zaman,
En kıymetlim, vefakâr dostum,
Yalnızlığım… aynalarda paramparça inan.

Koskoca bir yanlışta geziniyorum;
Sussam diyorum, susmuyor ki lisan.
Ne insanı öldürür ne de yaşatır;
Her yolculuğumun sonu yine hüsran.

Hayatın geç kalmayı affetmediği yerdeyim;
Her şey şu çizgili yüzümde görünür.
Bir türlü alışamadığım bu varoluş yüküne,
Her aldığım nefes… yük olur, büyür.

İnceden işler içime yoksunluk,
Bir hayalin peşinde sürgünüm ilelebet.
Ne ben tamam, ne de yolum açık,
Her gün biraz daha eksiliyorum elbet…

Ve nihayet, kabullendim sensizliği:
Sevda da, acı da nasibimmiş meğer…
Yükü ağır bir ömrün omzundayım hâlâ;
Düşe kalka, ama yine de… geçer.

Halil Kumcu

📍Şair Notu: “YÜK”, insanın içine çöken, görünmeyen ama her adımda hissedilen o sessiz ağırlığın şiiridir. Sevda, yalnızlık, pişmanlık ve kabulleniş arasında gidip gelen bir ruh hâlinin izlerini taşır. Bu şiir, ne tamamen isyan eden ne de boyun eğen bir sesle; sadece yorgun, suskun ama hâlâ yürüyen bir insanın içinden geçer. Her dizesi, yaşamla başa çıkmaya çalışan bir yüreğin iç konuşmasıdır. Çünkü bazen en ağır yük, yaşadıklarımız değil… içimizde susturamadıklarımızdır.

17 Temmuz 2023 / Pazartesi / Ankara

Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Önceki Şiir   |   Sonraki Şiir