Şiirden geriye kalan satırlar:
Darağacı kurulur da gönle, celladı hep hatıralar olur.
Boğazına düğümlenen şey söz değil… bir çift gözün gidişidir.
İdam sehpasında başın değil, umutların sallanır be okur.
Dört duvar dediğin şey taş değil; insanın içine örülen korkudur.
Dünyanın en ağır suçu ne biliyor musun? Sevmek… hem de yanlış kişiyi.
Hayat kiracı dolu bir han… ama acı hep ev sahibidir okur.
SES VERMİYOR BE YALNIZLIK
Günlerden bir gün, bir kuşluk vakti,
Darağacı asılmıştı gönül meyhanemde.
Yaş döküyordu üstüne gözlerim,
Kan kemikte üşümüştü, dil sözde.
Boğazımda bir çift göz ve bir ilmek,
İdam sehpasında başcağızım.
Gittikçe yaklaşıyor nal sesleri,
Bozulmuş bu düzen, cancağızım.
Acı bir hayal gibi gövdem salınır,
Nöbetim tutar bir gardiyan.
Dört duvar penceremde örümcek avı,
Yaprak döker hatıralar durmadan.
Dünyanın en ağır suçu,
Kuş uçar, saat ağlar.
Ses vermiyor be yalnızlık,
Kurtluk kanununu yazanlar.
Üstüme toprak döken ellerin,
Gün gelir, ikimizden birini seçer.
Hayatın döngüsü drama,
Yüzlerce kiracı gelir ve gider.
Halil Kumcu
25 Mayıs 2013 / Saat: 18:48 / Cumartesi / Bartın
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.