Boğazıma dizildi yaşam çizgisi,
Bir sığıntı gibi yaşamak zor geliyor.
Ne zaman ağlasam mezarımın başında,
Duvardan içli bir resim geçiyor.
Her şeyi bırakıp gitme isteğim,
Derin bir boşluk oluşturuyor.
Yazılmış bir romanın içindeyim sanki,
Yaş alan yol gözlerimde duruyor.
Kalbimin iki yakası et ve kan,
Parmak izim neden bu kadar kanar?
Gidişin bir sızıydı gün batımında,
Kaldırım taşlarında hâlâ o kokun var.
Geçemedim bir türlü senden, neyleyim?
Bir şarkı, bir şiir, bir çiçekle kazındın.
Saplandı elin, yüzün yastığıma;
Sesin yüreğimi varsın yaksın.
Yolun ölümü çekiyor,
İlk aşk çarpıntılarını unutamadık.
Sevmek, sevilmek tuhaf bir şey,
Öbür dünyada karşılaşırız artık.
Sevda bazen yürekte bir yara gibi kalır;
Ne sarar zaman ne siler hatıralar…
Ama yine de sevmeye değer,
Çünkü her tuhaf acı, insanı insan yapar.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Sevgili okur, sevda tuhaf bir şeydir, değil mi? Bazen yüreği öyle bir yakar ki
hiçbir söz yetmez anlatmaya. Sevmek, sevilmek… İkisi de kendi içinde birer sınavdır.
Kalbin kanadığı, gözlerin dolduğu anlar… İşte o anlar insanı insan yapar. Belki sen de yaşadın bunu; bir bakış, bir dokunuş, bir gülüş… Ve artık ne zaman hatırlasan, içinde hem acı hem de tatlı bir sızı kalır. Ben bu şiiri yazarken, sadece sevgiyi değil, insanın yüreğinde bıraktığı izleri anlattım. Çünkü sevgili okur, bazen bir yara bile güzel bir hatıradır.
27 Eylül 2023 / Çarşamba / Ankara