Şiirden geriye kalan satırlar:
· Sevgi bazen nefes gibidir; farkına ancak eksildiğinde varırsın.
· İhtiyaç, kalbin dilidir; insan yalnızken en yüksek sesle konuşur.
· Her eksiklik bir adrese yazılmış mektuptur; kimi okur, kimi yakar.
· Birini sevmek, kendine en derin cezayı gönüllü kesmektir.
· Aşkın en dürüst hali, “sana ihtiyacım var” diyebilmektir.
İHTİYACIM VAR
İhtiyacım var senden gelecek sığınmaya;
Karanlığımı nura çevirecek aydınlığa.
“Seni çok seviyorum.” der gibi ihtiyacım var,
Hem çok âşık olmaya, hem de pişmanlığa.
Çoktan öldürdü beni bayım,
Yüreğimin üstündeki mühür.
Adını sen koy… ihtiyacım var işte;
Sesi olmazsa, bedenim çürür.
Benim duyguya ihtiyacım var,
Anlamasına ihtiyacım var kalbinin.
Kim olduğun, ne olduğun için değil;
Çünkü çok güzelsin, çünkü çok özelsin.
Aklıma balta gibi inmene ihtiyacım var,
Göğsünde bir düş gibi yaşamaya.
Var oluşum için aklının yargısına,
Gönül dağının zirvesinde durmaya.
Gören gözlerim, düşünen aklım senin;
Duyan kulaklarımın sana ihtiyacı var.
Seni çok seviyorum… çok seviyorum seni;
Bana bahşedilen sadece bu üç sözcük kadar.
Yolumu göstermene ihtiyacım var;
Yaşamın ucuna yolculukta.
Kılavuzum da yıldızım da sensin;
Çanlar bizim için çalıyor her aldanışta.
Bir bilsen, ah bir bilsen,
Okşanmaya ihtiyacım var.
Senin tarafından sevilmeye,
Sevgiyi anlatmana tekrar tekrar.
Vasiyetim odur ki karanlık bir mezarda,
Işığın o kör edici yokluğunda;
Beraber ölmeye ihtiyacım var,
Sımsıcaklığına, o derin uykuda.
Yarama merhem olmana ihtiyacım var;
Bir ayakkabının nasıl ihtiyacı varsa bağcığa.
Öfkeliyim, hem de çok öfkeliyim;
Benim sana ihtiyacım var… sen yoksun, kanatırcasına.
Senin beni dinlemene ihtiyacım var;
Yoruldun biliyorum, borçlu da değilsin.
Bunu benim için yapmana ihtiyacım var,
Çünkü sen benim her şeyimsin.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: “Bu şiir, bir ihtiyaçtan doğdu. Belki bir nefes, belki bir sığınak… İnsan bazen sevmez, tutunur; bazen anlamaz, hisseder. Ben de hissettim… Ve fark ettim ki, sevgiyi anlatmak bazen yaşamak kadar zor.” Biliyorum, sen de birine “ihtiyacım var” demedin hiç ama gecenin bir vakti, bir ses, bir nefes aradın değil mi? İnsan bazen susar, ama içinde çığlıklar dolaşır. Ben bu şiiri bir “aşk ilanı” gibi değil, bir “yardım çağrısı” gibi yazdım. Çünkü sevmek bazen yaşamak değil, yaşayamamaktır. Hani bazen, birini seversin ve bilirsin: o gelirse kurtulacaksın, ama gelmezse... sadece şiir yazarsın. İşte bu şiir, gelmeyenler içindir. Dinlemeyenler, anlamayanlar, ama bir zamanlar “gözlerinin içiyle gülenler” içindir. Ben hâlâ inanıyorum... Belki sen de inanıyorsundur: Sevgisiz yaşanmaz. Çünkü hepimizin birine, bir şeye, bir anıya ihtiyacı var.
28 Kasım 2023 / Salı / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.