Şiirden geriye kalan satırlar:
· Hasret, insanın içinde susmayan en uzun şiirdir.
· Her gözyaşı, kalbin konuşmayı unuttuğu andır.
· Her “elveda” biraz “belki” taşır içinde.
· Unutmak, hatırlamaktan daha uzun bir hikâyedir.
· İnsan en çok, “keşke demeyeceğim” dediği anda yanılır.
DERSİN Kİ
Ömür boyu süren hasretler vardır,
Ne yaparsan yap olmaz.
Nasıl yaşarsan yaşa,
O eksik tarafın hiçbir zaman dolmaz.
Dersin ki günün birinde öleceğiz,
Göçüp gitmemiz yakın.
Kırık dökük bir mezar taşında,
Ellerini yakar o vakit gözyaşın.
Kalp kalbe değdi mi bir kere,
Hasret denen şey kanar da kanar.
Bambaşka yerlere götürür,
Hiç olmadık yerde çalan o şarkılar.
Düşlerini süsler yüzü,
Hal dili kal dilidir.
Kaderimin yazıldığı kitapta,
Benim sana ayrı yazıldığım bilinir.
Dersin ki yok bunun telafisi,
Ben sana geç kaldım.
Tutuştu bir kere gönül kafesim,
Ben yine kandım, ben yine aldandım.
Dersin ki artık susmalı zaman,
Ne söylesem boş, ne söylesem az.
Ama bil ki her yürek yangınında,
Bir umutla bağırır avaz avaz.
Ve dersin ki, her veda yeni bir başlangıç,
Kırık bir kalp bile öğrenir yeniden sevmeyi.
Unutma, her hasretin ardında,
Bir gün mutlaka bulur yollar sevgiliyi.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Sevgili okur, bu dizeleri yazarken, bir kalbin ne kadar susabileceğini, bir suskunluğun içinde kaç fırtına kopabileceğini düşündüm. Belki sen de birine geç kaldın, belki de biri sana... Zaman bazen bir tren gibidir; kaçırırsın, ardından bakarsın, ama dönmez. Yine de insan, her ayrılığın ardından “belki bir gün” demekten vazgeçemez. İşte o “belki”dir bu şiir. Biraz sitem, biraz teslimiyet, ama en çok da umut barındırır içinde. Çünkü her vedada, yeniden başlamak isteyen bir kalp saklıdır.
12 Eylül 2023 / Salı / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.