Şiirden geriye kalan satırlar:
· Her kapanan kapı, bir acının aynasıdır.
· Yalnızlık, insanın kendi ruhuna yaptığı yolculuktur.
· Ayrılık insanın göğsünde açılan görünmez bir uçurumdur.
· Hatıralar ayrılığın en inatçı gölgesidir.
· Ayrılık, insanın kalbinde kapanmayan eski bir kapıdır.
AYRILIK GÜNÜ
Uçurumun kenarında,
Bir yaz daha geçti.
Kırışık esmer yüzüm,
Delici kara gözlerinden vazgeçti.
Zaman dediğin akıp gidiyor.
Keşke bir yaş olabilseydim diyerek,
Özünde kanayan o yaralı yer,
Hiçbir kâğıda sığmıyor ki yürek.
El ayak çekilince,
İçine düşülmüş yalnızlığın korkusu,
Yetim kalan çığlıklarımdan geçer.
Üşütür basıp geçtiğin bu boşluğu.
Ter akar sözden,
Ayrılık günü gelip çattığında.
Canhıraş bir ses yükselir;
Kapılar bir bir kapanır o esnada.
Hüzünlü bir ağıt,
Boğazında şişer, büyür.
Mecalsiz kalıncaya kadar,
Sonsuz bir kahır ve ıstıraba dönüşür.
Şakaklarına kar yağar baharında.
Acı, çok acı bir şey bu ayrılık günü.
Araya yollar girer sonra yıllar;
Görürsün, tutamazsın bir türlü göğsünü.
Çok uzun bir Allah’a ısmarladık.
Gelir ya kulaklarına,
Dudaklarından avucuna düşer;
Soluna kadar kazınır en sonunda.
Her tarafına diken batar.
Anlatacak bir şeyin bile kalmaz.
O son cümleyi fısıldar kulağına;
Bir türlü aklından çıkmaz.
Gece gündüz hatırlarsın;
Parça parça sökülür kalbin.
Issız bir yerde dilin susar,
Vatansız kalır kabrin.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Ey okur, bilirim, herkesin ömründe bir ayrılık günü vardır. Öyle bir gün ki sözler boğazda düğümlenir, dil susar, kalp konuşur. Ben bu şiiri yazarken yalnız kendi hikâyemi değil, senin içinden geçen o sessiz vedayı da düşündüm. Çünkü insan bazen birini uğurlamaz sadece; bir mevsimi, bir gençliği, bir parça kendini bırakır gidenin arkasından. Ayrılık dediğin şey bir kapının kapanması değildir aslında. Bir sesin, bir bakışın, bir “Allah’a ısmarladık”ın insanın göğsünde yıllarca yankılanmasıdır. Bakarsın yıllar geçer, yollar araya girer, şehirler değişir. Ama bir gün ansızın bir türkü, bir koku, bir rüzgâr o günü yeniden getirir önüne. İşte o zaman anlarsın ki insan unutmaz… yalnızca acısını biraz daha sessiz taşır. Bu şiiri okurken belki sen de bir ayrılığı hatırlarsın. Belki bir yüz gelir gözlerinin önüne. Belki de içinden sessizce “güle güle” dersin bir daha. Çünkü ey dost, ayrılık insanın kaderinde yazılıdır; ama hatırlamak kalbin en eski alışkanlığıdır.
11 Ekim 2023 / Çarşamba / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.