Şiirden geriye kalan satırlar:
· Özlemek; susmanın en yakıcı biçimidir.
· Her “keşke”, bir daha dönmeyecek bir sesin yankısıdır.
· İnsan, en çok dönmeyecek olana “gel” der.
· Bir ses duyar gibi olursun gecede; bilirsin, o değildir, ama yine de dönüp bakarsın.
· Özlemek; insanın kendine dokunamadığı en uzun gece…
ÖZLEDİM HEM DE ÇOK ÖZLEDİM
Ne yalan söyleyeyim,
Özledim… hem de çok özledim.
Kalbimi ağrıtırsın,
Özlemekten bildiğin.
Nereye elimi atsam,
Aklıma sen gelirsin.
Öylesine böylesine değil;
Sanki hiç gitmedin,
Karanlıkta doğan güneşim…
Söyle gönül yaram,
Özlemek bu kadar mı uzun?
Bu kadar mı ağır gelir bir yüreğe?
Özledim… hem de çok özledim.
Yanımda olsaydın şimdi keşke,
Göresim geldi yine seni.
Özledim… çok özledim.
Canımın duvarlarına gel,
Dilimin kıyısına gel,
Saçlarımda dolaşsın düşlerin.
İnkâr edecek değilim;
Güneşini özledim,
Kalu belada söz vermiştim.
Yokluğun buz gibi, gönül yaram.
Özlemek bu kadar mı üşütür?
Bir selam, bir nefes ver,
Özlediğimi biliyorsun… çok özledim.
Sarılmanı özledim,
Ansızın çıkıp gelmeni.
Başını omzuma yaslayıp,
Doya doya ağlamanı özledim.
Kirpiğinde ıslanmayı özledim…
Gel, çiçekler üşümesin.
Gel, neredeysen gel;
Ruhumun yaprağına gizlediğim,
Çünkü ben seni çok sevdim.
Gel, neredesin gönül yaram?
Özlemek bu kadar mı soğuk?
Saat gece yarısına geliyor.
Bir yanımda sen,
Bir yanımda özlemin.
İkisi birden ne çok acıtıyor…
Özledim gülüşünden, özledim;
Özledim seni… ben çok özledim.
Öyle çok özledim ki,
Dağlarına kar,
Aşkına bahar olmayı diledim.
Korkunç özledim…
Beklemek çürütüyor insanı;
Kullanmadığım içkinin,
Sarhoşu gibiyim.
Sevgi yeşerttim içinde,
Aşk işçinim ben… senin aşk işçin,
Bildiğin sevdazedenim.
Soluma saplandın gönül yaram,
Bir gurbet türküsüyle.
İçime işleyen bakışını özledim,
Yaralı lisanımı,
İçine dökmeyi özledim.
Vazgeçemedim seni sevmekten;
Seni sevmeyi özledim.
Biliyor musun sevgili,
Seni çok özledim…
Hem de her gün,
Gelmeyeceğini bile bile,
Gelmeni bekledim.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Biliyor musun sevgili okur, özlemek bazen bir insanı değil, bir zamanı özletir insana... Bir gülüşü, bir sesi, bir bakışı… Ama asıl özlenen, bir daha geri gelmeyeceğini bile bile beklediğin o “ihtimaldir.” Bu şiiri yazarken, kalbimle kavga ettim biraz. Sustum, sonra kalbim sustu. Ama suskunluk da yetmedi… İçimde öyle bir sızı büyüdü ki kelimelere dökmek tek çare oldu. Belki sen de özledin birini; belki hâlâ bir kapının önünde duruyorsun, gelmeyeceğini bildiğin birini bekliyorsun. O zaman bil ki bu şiir biraz senin de şiirin. Özlemek; insanın kendine dokunamadığı en uzun gece… Ne kadar yazsam da bitmiyor, çünkü “özlem” bir kelime değil, bir ömürlük sessizlik aslında. Ben sadece o sessizliği konuşturdum, biraz da senin adına.
24 Ocak 2024 / Çarşamba / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.