Şiirden geriye kalan satırlar:
Aşk bedenin değil, yüreğin yüküdür.
En derin acılar, kelimelere sığmaz, dizelere dökülür.
Şiirden geriye kalan satırlar:
Aşk bedenin değil, yüreğin yüküdür.
En derin acılar, kelimelere sığmaz, dizelere dökülür.
YORGUNUM
Bu hayatın çilesini çekmekten,
Şu omzumda taşımaktan yorgunum.
Dertleri, kederleri yüklenmekten,
Tekrarlanan yalanlardan yorgunum.
Kalbim yorgun, dizimde takatim yok,
Yâre gitmek istesem, dermanım yok.
Yanığına sürmeye merhemim yok,
Dert kederle uğraşmaktan yorgunum.
Boynuna sarılıp ağlayasım var,
Aklımda hep o güzel gözlerin var.
Kalbinde ölüp de dinlenesim var,
Zaman kısa, yol uzun, ben yorgunum.
Yüreğimin tam da ortasındaki,
Seni böyle gördüğüm bir düş mü ki?
Hadi git, uzaklaş, inansam mı ki?
Bulduğumda kaybetmekten yorgunum.
Ey hayat denen esaret mağlubu,
Ne küs ne de yalnız âşık mensubu.
Nasıl bir gönül yoksunluğu ki bu,
Ezelden beridir aşka yorgunum.
Ararken en çok kendimden yoruldum,
Sonunda hayal kırıklığı duydum.
Bedeninin bütününe hapsoldum,
Başka tarifi yok bunun yorgunum.
Bir ihtiyar kadar suskunum, Mevla’m,
Yüreğime sözüm geçmiyor, Mevla’m.
Aşktan ateşe yenik düştüm, Mevla’m,
Nasılsın diye sormayın, yorgunum.
Sus diyorum gönül, aşktan susmuyor,
Avazı çıkana dek bağırıyor.
Haykırsa sesimi duyan olmuyor,
Tarifsiz bir bıkkınlık var, yorgunum.
Yaraları alevden yanar yârin,
Kanatlarını kaybetmiş kuş dersin.
Kahır çekmekle bitmiyor, neylersin?
Kelimelerim yetersiz, yorgunum.
İnsanların taşıdığı maskeler,
Yalandan yere tebessüm etmeler.
Halilî’nin göğsünden gelip geçer,
Neyse, dedim ya, şimdi çok yorgunum.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Sevgili dost, biliyor musun… bu dizelerde yalnızca benim yorgunluğum yok; senin de biraz parçan var. Hayat bazen ağır gelir, omuzlarımızın yükü taşınamayacak kadar büyür. İşte o zaman insan “yorgunum” der. Ama bilmeni isterim ki, şiir burada devreye girer. Sana sadece acıyı anlatmak için değil, o acıyla baş etmenin, içini dökmenin yollarını göstermek için yazıldı. Bazen susmak yetmez, bazen sözler de az gelir. Ve işte o zaman dizeler konuşur, sessizliği taşır ve hatırlatır: Hayat zor, aşk zor, ama insan hâlâ dimdik durur. Yorgunluk geçer, umut kalır. Okurken sadece kelimelere takılma. Kalbinle hisset, çünkü her mısra senin yorgunluğuna da dokunuyor. Ve unutma: insan, yorgunluğuyla büyür, acısıyla olgunlaşır, ama her zaman bir nefes taze umut bulur.
21 Şubat 2024 / Çarşamba / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.