Şiirden geriye kalan satırlar:
Kalbim ağrırken dünya gülse de duymam.
Sigaranın dumanı gibi, ben de solurum kendi yalnızlığımı.
Köprüler yıkılır, ama içimdeki yalnızlık hep ayakta kalır.
Her biten gün, avuçlarımda görülen bir zamanın külleridir.
Şiirden geriye kalan satırlar:
Kalbim ağrırken dünya gülse de duymam.
Sigaranın dumanı gibi, ben de solurum kendi yalnızlığımı.
Köprüler yıkılır, ama içimdeki yalnızlık hep ayakta kalır.
Her biten gün, avuçlarımda görülen bir zamanın külleridir.
YALNIZLIĞIM
Islanmış gözlerimdeki yokluğunla,
Yaşam sırtımda hançer, nefes ise kor.
Yalnızlığım tükenmez kalemle yazılı,
Alınyazıma ekli, yakıp yıkıp geçiyor.
İçimde yangın donar ıpıssız gecelerde,
Çaresiz vakitlerde sözlerin karşımda ağlar.
Tükenmiş sevgileri anlatır dilimdeki türkü,
Başımı koyduğum yastık hasret kokar.
Beklediğim hüzün aynada derin bir kuyu,
Her yer çöl, ellerimi uzattığım her yer metruk.
Ömrümün defteri yolların ardından bitecek,
Kalbim ağrıyor, kurduğum düşler kanar oluk oluk.
Nasır tutmuş elimde sigaranın kokusu,
Üzerine kuş konmayan ağaçlar gibiyim.
Kendi kendimle konuşuyorum bomboş odada,
Yazdığım şiirlerle baş başa sensizim.
Şimdi bin güneş doğsa en içimdeki yalnızlığa,
Köprüler yıkılmış, aşılmaz duvarlar örülmüş.
Gün batmış, gün üstüne son trenindeyim vaktin,
Günlerin ardı bitti, bitiyor avuçlarında görülmüş.
Halil Kumcu
19 Aralık 2020 / Cumartesi / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.