Şiirden geriye kalan satırlar:
Matem, kalbin kendi cenazesine katılmasıdır.
İnsan özledikçe değil, özlediğini kabullendikçe yanar.
Yalnızlık kokusu sinmiş bir akşamda, şehir bile susar.
Boğaza takılan şarkı, yarım kalmış bir hayattır.
Her matem, içinde gizli bir sevda taşır.
MATEM YAŞLARI
Yeşil bir sessizlik çöker,
Dolar yüreğe imha ateşi,
Hapsolur yitik ömre,
Damla damla dökülür geçmişi.
Sözler solar mendilin güllerinde,
Kalpten kalbe gider matem yaşları,
Yalnızlık kokusuna acı hıçkırık düşer,
Zehir akıtır yıllarca göz pınarları.
Yanaktan dudağa süzülür o an,
Geriye kuru bir tuz kalır,
Özledikçe daha çok sever insan,
Elemli yürekte yaş kalır.
Istırap ıslak ıslak dökülürken gözden,
Yaz yağmurları pas tutar demirde,
Umut çiçeklerine hapsolurken kalp,
Mühürlü dile alev siner her seferinde.
Bir şarkı boğaza takılır geçerken hayattan,
Yaşarsın belli belirsiz, isimsiz ve kifayetsiz,
Yüreğe taş bağlanır taşa yas, yasa taş,
Sessiz, hissiz, kimsesiz ve çaresiz.
Halil Kumcu
14 Temmuz 2020 / Salı / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.