Şiirden geriye kalan satırlar:
Kalp, yalnızca sevdiğiyle dolar; geri kalan her şey sadece boşluk.
Göğsümde bir şehir yıkıldı; enkazından sadece adın çıktı.
Kelimeler ölünce, suskunluk cellât kesilir.
Keman sustuğunda, acı kendi notasını yazar.
Gözlerimden akan yaş değil; yarım kalmış bir hayattır.
Her veda, içimde bir mezar taşını doğrultur.
MATEM ÇIĞLIĞI
Gök kubbemde bütün kelimelerim öldü,
Yalnızlık vücudumu yakar, dağıtır ve eritir.
Bu bendeki dinmek bilmez kahroluş iniltisi;
Sessizce toprağa süzülür, biter bir bir.
Sanki ansızın altımdan koca yer kaçar,
Sema, bir hışımla başımdan uçar gider şimdi.
Bir hazin ezgi seliyle gelir o garip ses;
Kemanımın o dertli, o titreyen inleyişleri.
Herkese öyle uzağım ki, herkese yabancı;
Gölgem bile artık bir hayaller zinciri.
Kanatları bin yerinden kırılmış bir kuşum;
Düşerim bu kara toprağa, her gün diri diri.
O delik deşik hatıraların soğuk koynunda,
Zavallı hiçlerden oluşur bütün o kelimeler.
Ciğerlerimden yanık ve sıcak sıcak akar;
Bu matem çığlığındaki o son, o kimsesiz sözler.
Bütün limanlar kapandı, söndü son fener,
Beni benden koparıp, mezar diye sana ekleyen.
Kendi içimde boğulduğum bu dipsiz keder;
Artık ne sesimi duyan var, ne yolumu bekleyen.
Halil Kumcu
29 Mayıs 2020 / Cuma / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.