Şiirden geriye kalan satırlar:
· İnsan en çok, kendinden kaçarken yorulur.
· Unutmak, kalbin değil, aklın yalanıdır.
· Kaçtığın her şey, bir gün bir şarkının içinde karşına çıkar.
· Her aynada kendini değil, yarım kalmış bir hikâyeyi görürsün.
· Gurur, sevmeyi susturur ama özlemi asla.
KAÇMAK
Bu kaçıncı gündü ateş kustuğum?
Anı parçacıkları zihnimi bulandırıyor.
Vicdanımla bir türlü baş edemiyorum;
Gözlerim yaşarıp yaşarıp duruyor.
Bunca ıstırap ve keder,
Sıtma nöbetine benzer bedel ödüyor.
İçimdeki tutsaklar duygular,
Yeniden, yeniden diriliyor.
Aynadaki ben yara almış,
Hayatı dar edenlerden.
Ruhumdaki bu sonsuz keder,
Asırlık acılarla düştü gölgenden.
Kaçırma bakışlarını öyle,
Her şey gözlerinin önünde.
Kokun geldi burnuma yine;
İçinde kabaran gururun bir de…
Kaçmak, göçmektir belki de;
Devran dönecek elbet bir gün unutulunca.
Büyülenmiş gibi bakarak
Sevmek neyime gerek, dedi usulca.
Sen kaçarken benden soluk soluğa,
Yaşamanın güç olduğu bu dünyada,
Hiç olmazsa senede bir gün,
Sevdiğini söyleyebilir misin ağlarken omzunda?
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Kaçmak… Aslında kimden, neden kaçtığını bile bilmez insan. Bir yüz, bir koku, bir ses gelir aklına; sonra kendinden bile saklanmak ister. Çünkü bazı anılar, yaşarken değil, hatırlarken yakar. Ben bu şiiri, kaçmayı değil, kaçarken bile içinde sevdayı taşıyan kalpleri anlatmak için yazdım. Her gidişin içinde biraz kalış, her suskunluğun içinde söylenmemiş bir “seni seviyorum” vardır. Ve bazen, en çok kaçtığımız şey, aslında en çok özlediğimizdir.
21 Aralık 2023 / Perşembe / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.