Şiirden geriye kalan satırlar:
Hayat rastgele olabilir; ama acı hep adresini bilir.
Bazı resimler çekilmemiştir; yaşanamamış anların negatifidir.
İçinde çürüyen şey umut değilse, insandır.
Geçmiş bir düş değildir; insanın omzunda taşınan görünmez bir tabuttur.
HEP RASTGELİR Mİ ACI HATIRALAR?
Rastgele bir hayatta,
Hep rastgelir mi acı hatıralar?
Zamanın silemediği musluktan,
Sonsuzmuş gibi bir bir damlar.
Bir şarkının ortasında,
Ağır bir yük biçiminde,
Bir şeyler seçersin kendi payına,
Bir şeyler çürürken içinde.
Bir iz gelir çok eskilerden,
Birkaç resim, yaşayamadığına…
Yeniden başlayabilmek mi?
Yeniden hüsrandır, yürekten yana.
Kalbin yanar, katmer katmer,
Gözlerin uzaklara dalar ürpererek.
Düş gibidir artık geçmiş,
Ölüm silgisidir bir tek.
Ve biterken bu beyhude yolculuk,
Kapanır kapıları o eski hatıraların.
Bir avuç toprak, bir parça sonsuzluk;
Miras kalır acısı, yaşanmamış yarınların.
Halil Kumcu
21 Ağustos 2019 / Çarşamba / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.