Şiirden geriye kalan satırlar:
Yalnızlık, insanın kendi gölgesine sığınmasıdır.
Hüzün, sonbaharın kalpte açtığı en sarı yaradır.
İçimde sustukça büyüyen bir şehir var; adı sensizlik.
Geçmiş, ölümün provasını yapan bir gölgedir.
Gözyaşı, kalbin yazdığı en dürüst cümledir.
HÜZÜNLÜ YALNIZLIĞIM
Sonbaharda solan çiçekler gibi,
Hüzünlü yalnızlığım,
Sararıp solar, kurur.
Türküleri yakar içimde bir bir;
Acının en keskinine zehrolur.
Küçücük bir umut kırıntısında,
Hayatın rengi donuk, duygusuz.
Ölümün soğuk gölgeleri geçmişimde,
Tek bir hayata sığmayacak kadar yara ile,
Çaresizce oturur, taş gibi her karede.
Kırık dökük bir sesle,
İplik iplik, ılık ılık düşler;
Ağlama mendilinde yaşlar,
Dökülür birkaç cümleye;
Hıçkırıklarda boğulur, tekrar tekrar.
Giderek çamura saplanır,
Tükenmez kalemle yazılır,
Ayağıma takılır.
Bir yanım, diğer yanımla dalıp dalıp,
Zihnimdeki sisli yolları çağırır.
Halil Kumcu
29 Analık 2020 / Salı / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.