Şiirden geriye kalan satırlar:
Gitmek, bazen yüreğin kendi yarasını sarmasıdır.
Gidişin yönünü ayaklar bilir, sebebini kalp.
Her ayrılık, yeni bir yalnızlık mevsiminin başlangıcıdır.
Bülbülün gamlı sesi, kalbin hikâyesini anlatır.
Şiirden geriye kalan satırlar:
Gitmek, bazen yüreğin kendi yarasını sarmasıdır.
Gidişin yönünü ayaklar bilir, sebebini kalp.
Her ayrılık, yeni bir yalnızlık mevsiminin başlangıcıdır.
Bülbülün gamlı sesi, kalbin hikâyesini anlatır.
GİDİYORUM
Yük olmadan omza, göz arkada,
Her şeyden vazgeçip gidiyorum.
Hüzün ayaklanır o sırada,
Ardıma bakmadan gidiyorum.
Nereye olduğunu bilmeden,
Her yer uzak, oysa yüreğinden.
Sığdıramadığın o kalbinden
Nedensiz, niçinsiz gidiyorum.
Bin ittin, bin bir kez kırdın beni,
Gün ertesi, ayrılık mevsimi.
O sözlerin eksiltti takvimi,
Acım derin, bittim gidiyorum.
Pek fazla yormadan, bıktırmadan,
Avucuna bıraktığım candan,
Geç kalınmış günlerin ardından,
Kimsesiz düşlere gidiyorum.
Öyle aklım, öyle fikrim kaldı,
Ya anılarım nasıl kanadı?
Kirpiğin kaşında yaşım yandı,
Kor olup donmaya gidiyorum.
Yaralandım evire çevire,
Hem de o kırık paslı hançere.
Dönüşü olmayan o yerlere,
Ipıssız çöllere gidiyorum.
Halilî, gönül hicran elinde,
Bülbül öter gamlı gül telinde.
Bir ah var ki kaldı yâr dilinde,
Kervansız yollara gidiyorum.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Bu şiir, kendi sessiz yolculuğumun bir aynasıdır. “Gitmek” bazen bir kaçış, bazen bir kurtuluş, bazen de bir mecburiyettir; ama en çok da insanın içinde taşıdığı bir vedadır. Ben bu dizelerde ne öfkeyi büyüttüm ne de pişmanlığı… Yalnızca kalbimde taşıdığım yükü omuzdan indirdim. Belki ardımda kalanlara kırgın, belki de onlardan çok kendime kırık… Ama yine de, yüreğimdeki eksilmeyi sözlere yükleyerek, sessizce ve ardıma bakmadan çıktım o yola. Gidişimin yönünü bilmiyorum, bildiğim tek şey; artık geri dönüşün olmadığıdır.
27 Aralık 2020 / Pazar / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.