Şiirden geriye kalan satırlar:
İki hecelik “özlem” dedin mi, omuzlarıma taş bağlanır.
Yetimhane avlusunda büyüdüm; en çok “sev beni” demeyi öğrendim.
Adını harf harf yazdım kalbime; silmeye kalksam canım yanar.
Elini tutmadan geçen her gün, takvimden değil, kalbimden eksiliyor.
EY SEVGİLİ - V
Ey sevgili,
Sesini duyunca,
Özlemin çöker içime.
Boğazım düğümlenir,
Kanadım kırılır.
İki hecelik özlem,
Taş olur, düşer üstüme.
Elini tutmadan geçen her an,
Sanki bir bir eksiliyorum.
Tarifi imkânsız bir şeysin,
Hayatıma girdiğin o günden beri,
Her gün yeniden, yeniden doğuyorum.
Gerçekleşmemiş bir rüya gibisin,
Adın harf harf kalbimde.
Bir çocuk nasıl muhtaçsa annesine,
Ben de muhtacım senin sevgine.
Şimdi çöl yağmurları gözlerimde.
Bir düşümüz vardı seninle,
Sarmaşıklı bir ev.
Ben yetimhane çocuğuyum,
Bilmedim annemi,
Tanımadım babamı,
Yaralarım kanıyor.
Sev beni, sevgili, yalnızlığımdan sev.
Halil Kumcu
Eylül 2019 / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.