Şiirden geriye kalan satırlar:
Veda edilmemiş ayrılık, kalpte sonsuza dek açık kalır.
Kalabalıklar insanı saklamaz; daha görünür kılar yalnızlığını.
Kalbini susturanın zihni çok konuşur.
Sensizlik, kalabalık bir cümlede eksik bırakılmış özne gibidir.
DÖNÜŞÜ OLMAYAN UZUN BİR YOL
Dilsiz acıları,
Kardan kelebeklere yüklemiştim,
Gönül zindanıma.
Bir zehir düştü ki yanar ciğerim.
Öyle ki vakit gece zifiri karanlık,
Demir attım hayat limanına aniden.
Mekân donmuş, zaman susmuştu,
İçime serdiğin dem vurmuştu eylülden.
Her şey kafasına koyduğu algıydı sanki,
Aldatıcı zihninde bir zaman yolcusu.
Sensizliği dinleyen gözlerime,
Birden düşmüştü hasrete vuslat olgusu.
Dönüşü olmayan uzun bir yol,
Bir avuç toprak atarken vedasız,
Umuda bir kapı vardı sanki aralık.
İnsan yığınları arasında yapayalnız.
Hiçbir sayıklama, benim ismimi taşımıyor.
İz bırakmadan kayıp gitmişim rüyasından.
Köprüler atılmış,
Gemiler yakılmış bana sorulmadan.
Halil Kumcu
4 Eylül 2019 / Çarşamba / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.