Senden önce karanlıktı dünyam,
İçimde kaybolduğum çok günler oldu.
Ve güneş asla doğmayacak gibiydi;
Eksik ve manasız geceler kök kurmuştu.
Şimdi varlığın sonsuz bir şiir,
Yıllarca izlemeyi unuttuğum...
Senli çok güzel bir manzarayı,
Senden önce meğer yaşamıyormuşum.
Aldığım her nefesin,
Yemeğin tadı tuzu oldun.
Gördüğüm o ilk günden beri,
Kalbime bir bebek gibi doğdun.
Mutluluğumun kokusu,
Ömrümün sonbaharına yazı getirdin.
Dört yanımda sen varsın,
Gerçekleşmiş bir rüya gibisin.
Artık ne keder, ne o eski yalnızlık,
Seninle başladı bu bitmez aydınlık.
Öyle bir rüya ki bu Halil;
Uyanmak ölüm olur, uyumak sonsuzluk.
Halil Kumcu
19 Ekim 2019 / Cumartesi / Ankara