Şiirden geriye kalan satırlar:
Yalnızlık, insanın kendi gölgesiyle konuşmasıdır.
Kalbim kırık bir saat gibi; duruyor, ama her saniyesinde seni hatırlıyor.”
Kalbim, yorgun bir martı gibi hep fırtınalı denizlerde sürüklenir.
Zaman, vefasızlığın en sabırlı öğretmenidir.
BİLMEZSİN
Dünden kalma yüreğimde düşler,
Gökkuşağımla güz vaktinde renksiz.
Kırar geçirir hazan dilsiz hüzünlerimi,
Bir bir dökülür gözlerimden çaresiz.
Dişimin, tırnağımın, ah, o gönlümün ağlayışı,
Solgun kelimelerim yapraklarında iplik iplik.
Zaman vefasız, kırık dökük kirpiklerinde,
Gecenin en deminde düşer bir anda sensizlik.
Hırçın dalgalar titretir beşinci mevsimi o seste,
Çaresiz savrulmak nedir, son demde bilir misin?
Yürüdüğüm yollar hüzün kokar adım adım adınla,
Alın yazın alnıma ölüm renginde yazılır kesin.
Bilmezsin, kıyamet koparken tufandaki vuslatı,
Nokta nokta kan renginde düğümlenir duygular.
Tek tek kurşun vurur bütün mısraları hiçlik içinde,
El getirir, sel getirir ötesi keşkeler kadar.
Halil Kumcu
4 Ekim 2020 / Pazar / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.