Şiirden geriye kalan satırlar:
Yalnızlık, insanın kendi gölgesiyle konuşmasıdır.
Kalbim kırık bir saat gibi; duruyor, ama her saniyesinde seni hatırlıyor.”
Kalbim, yorgun bir martı gibi hep fırtınalı denizlerde sürüklenir.
Zaman, vefasızlığın en sabırlı öğretmenidir.
BİLMEZSİN
Dünden kalma yorgun yüreğimde yitik düşler,
Gökkuşağım bu güz vaktinde solgun ve renksiz.
Kırar geçirir hazan benim o dilsiz hüzünlerimi;
Bir bir dökülür gözlerimden yaşlar, öyle çaresiz.
Dişimin, tırnağımın ve ah, o öksüz gönlümün ağlayışı;
Solgun kelimelerim yapraklarda süzülür iplik iplik.
Zaman vefasız, bir hüzün yerleşir kirpiklerine;
Gecenin en koyu deminde düşer bir anda sensizlik.
Hırçın dalgalar titretir beşinci mevsimi o seste,
Çaresiz savrulmak nedir o son demde, bilir misin?
Yürüdüğüm yollar hüzün kokar adım adım adınla;
Alın yazın alnıma, ölümün o gri renginde yazılır kesin.
Bilmezsin, kıyamet koparken o tufandaki vuslatı,
Nokta nokta, kan renginde düğümlenir bütün duygular.
Tek tek kurşunlanır mısralarım bu hiçlik içinde;
El getirir, sel götürür; ötesi sığındığımız keşkeler kadar.
Şimdi sönmüş bir kandil gibiyim, karanlığın koynunda,
Artık ne sesin gelir, ne gölgen kalır o yorgun duvarımda.
Sen benim en büyük günahım, en mukaddes ahımsın;
Ben her gün bin kez ölürken sen yaşarsın mısralarımda.
Halil Kumcu
4 Ekim 2020 / Pazar / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.