Şiirden geriye kalan satırlar:
Ecel, kimseyi uyarmadan gelir kapıya.
Gözyaşı, bazen yüreğin mezar taşıdır.
Kefen, dünyanın bütün unvanlarını susturur.
Ölüm, yalanı soyup gerçeği çıplak bırakır.
Her ezan, bir doğuşu ve bir vedayı aynı anda taşır.
Toprak, en sonunda hepimizi eşitler.
AB-I HAYAT
Son uyanıştır bilene,
Bir tünelden çıkış ölüm.
Ağıt, hiçliktir diline,
Bomboş dünya, mattır ölüm.
Ecel sesi yakar gelir,
Son gün, son seferde eskir.
Ömür gelip geçicidir;
Bir avuç topraktır ölüm.
Gözyaşı gözden süzülür,
Birden yastığa dökülür.
Yalan gerçeğe bürünür;
Bir nefeslik sestir ölüm.
Dikişsiz on metre kefen,
Ezanla salaya giden,
Her adım matem alenen;
Yarım kalmış aşktır ölüm.
Ölümü öldüremezsin,
Perde iner, ebedisin.
Sen bensin, bana aitsin;
Ab-ı hayat sonu ölüm.
Halilî, ay söner gece,
Karanlık düşer gölgeye,
Sessiz çığlık boş yüreğe,
Balıklama atlar ölüm.
Halil Kumcu
📍Şair Notu: Bu şiir, insanın hayat ve ölüm karşısındaki çaresizliğini, yalnızlığını ve içsel sancılarını dile getirme çabasıdır. Her nefes, her gözyaşı bir iz bırakır; ömür gelip geçicidir, ama hisler ve hatıralar gömülmez. “Ab-ı Hayat” burada hem yaşamın hem de sonun metaforudur; göğsümde saklı kor, her satırda bir yansıma olarak okunabilir. Halilî, kendi kaleminden çıkan bu dizelerde, ölümle yüzleşen insanın hem korkusunu hem de kabullenişini içtenlikle sunar.
26 Kasım 2020 / Perşembe / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.