Şiirden geriye kalan satırlar:
Sen sustuğunda şehir büyüyor içimde, bütün sokaklar sana çıkıyor.
Sen bir ihtimalsin; ben bütün ihtimalleri yakmış bir yangın.
Aşk dediğin şey, gururun intiharıdır biraz da.
Bir sen vardın kalbimde; şimdi bütün dünya fazlalık.
Kalbim, adını her atışta yeniden yazan inatçı bir daktilo.
Sen bana bakınca, dünya kısa bir anlığına şiire dönüşüyor.
AŞKIN SEN HALİNDEYİM
Kalem kâğıda döküldü nihayet, mürekkep bitti;
Kaderime ilmek ilmek yazıldın, ey yâr yüzlüm!
Itır ıtır sesin, kokunla kalbimin en derinlerine işlendi;
Anladım ki ben eksiğim sensiz, sadece seninle bütünüm.
Aşkın en saf, en masum "sen" halindeyim şimdi;
İçimde dinmeyen hasretin, yüreğimde o devasa sevgin...
Gözlerin gözlerime o ilk değdiğinden beri,
Avuçlarımda dua dua yankılanıyor o mübarek ismin.
Öyle çok, öyle yürekten diledim ki seni Yaradan’dan;
Bak, papatyalar bile her seferinde "seviyor" çıkıyor.
Gönül çerçevemin tam ortasına astım o gül resmini;
Bir ömür bağışla şu yorgun kalbime, inan ki sensiz yaşanmıyor.
İklimim hep bahar, hep çiçekli bir bayram seninle;
Karanlık yüreğime bir sabah güneşi gibi doğdun.
Bütün dertleri gece misali örttün üzerime;
Lakin hasrette hep sen varsın, bu yüzden saatlerim upuzun...
Hangi yana baksam, orada senin yüzün gülüyor;
Zaman sende durdu, mekân sende bitti, ben sende kayboldum.
Artık ne ömürden bir beklentim var, ne de şu fani dünyadan;
Ben bu aşkın "sen" haliyle, en çok sende mutlu oldum.
Halil Kumcu
29 Eylül 2019 / Pazar / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.