Şiirden geriye kalan satırlar:
Çocukluk bir masaldı; büyümek ise masalın acı sonu.
Gençlik, insanın omzundan düşen ilk kanattır.
Yüzündeki çizgiler kader değil, yaşadığın yenilgilerin imzasıdır.
Ölüm tek gerçek derler; asıl gerçek, ölümün her gün prova edilmesidir.
İnsan yaşlandıkça, zaman hızlanmaz… umut yavaşlar.
ZAMAN DİYORUM ZAMAN
Zaman, diyorum zaman,
Bir varmış, bir yokmuş gibi.
Hayallerimi nasıl da alıp götürdü,
Tıpkı çocukluğum, gençliğim gibi.
Başımda kavak yelleri esmiyor artık,
Pembe gözlüklerle bakmıyorum dünyaya.
Maraton koşmayı çoktan bıraktım,
Üç beş yüz metreden sonra dalıyorum rüyaya.
Aynalar dost mu, düşman mı bilemedim,
Nasıl da vuruyor insanın yüzüne gerçeği.
Kim çiziyor, diyorum, kim çiziyor?
Her baktığımda aynalara, bu derin çizgileri.
Saçlarım terk ediyor şimdi tek tek,
Biliyorum, hiçbiri artık geri dönmeyecek.
Hepsinin söylediği aynı nakarat:
Ölüm, bu dünyadaki tek gerçek.
Hayatımın mesafesi kısaldı,
Çekip gideceğim bir gün ardıma bakmadan.
Korkmuyorum artık, korkmuyorum;
Benim için okunacak o son saladan.
Üç beş yıl sonra,
Üç beş kişi belki hatırlar.
O üç beş kişiden hangisi,
Çocuk mu, kardeş mi, arkadaş mı?
Beni sevgiyle, minnetle, rahmetle anar.
Halil Kumcu
18 Ağustos 2018 / Cuma / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.