Şiirden geriye kalan satırlar:
Bak kardeşim… İnsanın en uzun yolu, kendi içine yürüdüğü yoldur.
Şu kesik çizgiler var ya… Ömrün de öyle zaten, yarım yarım geçiyor.
Kalp kalbi görünce akıl geri çekilir; çünkü akıl aşka dayanamaz.
Bütün yollar musalla taşına çıkar, doğru… Ama bazı yollar insanı daha yaşarken kefene sarar.
Yollar ki uzayıp gider içimdeki uçurumlara; her kesik çizgide ömrümden bir mısra düşer de yine de sana varamam
YOLLAR
Karanlık alabildiğine çöktü üstüme;
Yollar öylesine uzun, yollar öylesine sessiz...
Uzaklarda parlayan o soğuk yıldızlar kadar;
Yapayalnızım şimdi ve bütünüyle kimsesiz.
Öylece dalmışım bu yorgun akşamın içinde;
Gözlerim boşluğa bakıyor, maziye akıyor.
Yollardaki o bir bitip bir başlayan kesik çizgilerle;
Aslında benim o zavallı, o dertli ömrüm akıyor.
Sözler mi anlatır her şeyi, kelimeler mi yeter?
Gözlere neden bakılmaz, neden kaçılır hakikatten?
Kalp kalbi bir kez gördüğünde, bir kez duyduğunda;
Akıl başta durmaz olur, ruh ayrılır cesetten.
Şimşek çaktı bir kere bu sevda ikliminde;
Artık hiçbir yağmur bu yangını soğutamaz.
Bilirsin; yanıp küle dönmeyince deryalar misali;
Zaten aşk, aşk olmaz... Aşk, yaşanmaz.
Yol alabildiğine dikenli, her adım yüreğime batıyor;
Aşılmaz yolların o en kederli arifesindeyim şimdi.
Ufuktan Kerem’le Mecnun bakıyor bu garip halime;
Sanki "sıra sende" der gibi, bekliyorlar beni...
Yunus’la yan bir ömür, Mevlâna’yla dön durmadan;
Öyle çık Şems’in karşısına, o muazzam yangına.
Çünkü bütün bu yollar, bu gidişler ve bu dönüşler;
Götürecek bizi sonunda o soğuk musalla taşına.
Halil Kumcu
29 Temmuz 2018 / Pazar / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.