Şiirden geriye kalan satırlar:
Bak kardeşim, hayat yapboz değil… bozduğunu geri toplayamıyorsun.
Keşkeler insanın en ağır yüküdür… omza değil, kalbe biner.
Yirmi dört yıl dediğin şey, birinin dudak ucuyla “bitti” demesine bakar.
Bir ömür parçalara ayrılır da her parçada aynı acı durur.
YİRMİ DÖRT YIL
Keşke hayatım bir yapboz olsaydı,
Ya da geçmişim kurşun kalemle yazılsaydı.
Bozabilseydim, silebilseydim keşkelerimi,
Atabilseydim hayatımdan ceylan gözlerini.
Neden, niçin ben? Bu bir isyansa, affet Allah’ım.
Sildi birisi yirmi dört yılı, yirmi dört dakika düşünmeden.
Bunadır kızgınlığım, bunadır isyanım, hayal kırıklığım,
Böldü, parçaladı yirmi dört yılı, yirmi dört yerinden.
Şimdi elini, ya kırılasıca bir el tutarsa?
Kör olasıca kem gözüm görürse.
Bir elma gibi düşer toprağa, çürürüm sensiz.
Cehennemi bu dünyada yaşarım çaresiz.
Halil Kumcu
7 Mart 2017 / Saat: 15:30 / Salı / Bartın
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.