Şiirden geriye kalan satırlar:
Eskiden yağmur romantikti… Şimdi sadece seni hatırlatıyor.
El ele yürüdüğün yağmurla, yalnız yürüdüğün yağmur aynı değildir.
Bir zamanlar yağmur şarkıydı, şimdi cenaze marşı.
Bir Fatiha’yı çok gördüğün o toprak, benim için artık bir gurbet değil; senin vefasızlığından kaçıp sığındığım tek vatanımdır.
Nefesim tükeniyor evet, ama boğulmaktan değil; içimdeki bu devasa boşluğu senin yokluğunla dolduramamaktan.
YAĞMUR
Sonbaharda gelen yağmur,
Ne dal bıraktı, ne de budak.
Ne varsa, aldı götürdü benden,
Bundan sonrası hüsran olacak.
Eskiden yanan yürekler,
Yağmuru beklerdi.
Yağmurda el ele yürümek,
Ne de güzeldi.
Zamanla her şey gibi,
Yağmur da değişti.
Artık söndürmüyor gönülleri,
Her gelişinde bir şeyler gitti.
İsimler sahte,
Yüzler karanlık yağan yağmurda.
Gözlerim akıyor,
Kimse görmesin karanlıklarda.
Damağımda tat, dilimde aşk,
Hoş bir sedaydı yağmur.
İliklerime inen acı su,
Son nefesimde belki bulur.
Gökten delice sesler yükselse,
Işıklar birbirine girse,
Son damlasına kadar üzerime inse,
Belki kurtulurum, yağmur sen hep gülümse.
Halil Kumcu
13 Eylül 2018 / Perşembe / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.