Şiirden geriye kalan satırlar:
Umut dedikleri şey, fakirin cebine konmuş en pahalı yalandır.
Umut, insanın sırtına vurulan en kibar kamçıdır.
Sofrada ekmek yoksa umut da kuru bir kelimedir.
Ekmek aslanın ağzındaydı eskiden, şimdi umut devlerin elinde bir oyuncak; biz ise o sofradan düşen kırıntılarla bayram ediyoruz.
Birileri yalan söylüyor evet; dünya dönmüyor aslında, sadece umutsuzların ahı etrafında koca bir yalan deviniyor.
UMUT
Umudu Kafdağı’nın ardına atmışlar;
Ne yolunu bilen var artık, ne de izini.
Ara ki bulasın bu karanlıkta,
Parçalasan da uğruna şu zavallı bedenini.
"Umut fakirin ekmeği" demişler, tamam...
Anladık, yaşayamaz insanoğlu ekmeksiz.
Peki, nerede bu umut, kime sormalı?
Hangi sofraya konmuş bizden habersiz?
Birileri belli ki doğruyu söylemiyor,
Ya da bile bile ladesi yediriyor bize.
"Haydi" diyorlar, "umuda binelim;"
Umut Kafdağı’na gidiyor, biz ise yerimizde...
Şimdi bütün yollar çıkmaz sokak,
Bütün kapılar kapalı bu kör dövüşünde.
Umut dediğin, bir avuç külmüş meğer;
Savrulup giden, bir garibin son gülüşünde.
Halil Kumcu
28 Ağustos 2018 / Salı / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.