Şiirden geriye kalan satırlar:
Zaman, iki kalbin birbirine geç kalmış adımlarıdır.
Sonbahar, kalbin takvimidir… yapraklar değil, umutlar dökülür.
Sen ilkbahardasın, ben sonbaharda… aynı sevdaya iki ayrı mevsim sığmaz.
Kış gelmeden kavuşmak ister insan, çünkü kışın kalp daha çok üşür.
NEDEN
Sonbahar ve leylek...
Tıpkı seninle benim gibi.
Yaşarken ömrümün son baharını,
Göçtün yüreğime bir melek gibi.
Oysa sen daha ilkbaharındasın,
Yazı bile henüz bilmiyorsun...
Kışın soğuğu kapıyı çalmadan gel;
Gel ki bende sen, sen de ben olsun…
Ay kadar uzak,
Yıldızlar kadar erişilmezsin.
Bir leyleğin yüreğine koydum umudumu;
İçime bakarsan eğer… Görebilirsin.
Neredeydin bu zamana dek?
Neden bu kadar geç geldin?
Bütün saatler durmuşken bu şehirde,
Hangi meçhul yoldan çıkıp da nereye gidersin?
İki ayrı mevsimiz artık, aramızda uçurumlar;
Sende çiçekler açar, bende ise kar...
Madem her şey için çok geç artık,
Söyle, neden gözlerinde bunca sitem var?
Halil Kumcu
24 Ağustos 2018 / Cuma / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.