Şiirden geriye kalan satırlar:
Kalabalık dediğin şey, insanın yalnızlığını çoğaltır sadece.
Kimseye değmeden yürürsün… ama hayat gelip tam kalbine çarpar.
Aynadaki suret dost değildir; bazen en büyük tanık odur.
İmsak vakti, gecenin bittiği değil; insanın dağıldığı saattir.
Dilencinin sesi kesilince, şehir zenginleşmez… sadece vicdan fakirleşir.
KALDIRIMDA YÜRÜYORUM
Kalabalıklar ortasında,
Kaldırımda yürüyorum,
Hiç kimseye değmeden,
Yalnızlığımla konuşuyorum.
Basıp geçiyorum,
Kararmış yüzlerine,
Parçalanmış yüreğimden haber ver,
Aynadaki suretine.
Vakit imsak,
Bir ses çağırıyor,
Kaldırımların ardından,
Kaldırımla beni yerle bir ediyor.
Kalmadı kaldırımlarda,
İnsanların ayak sesleri,
Dilencilerin isteyişleri,
Seyyar satıcıların alın teri.
Çoktan göç etti ateş böcekleri,
Gece karanlık, gece ıssız,
Sokak lambaları yalnız,
Bir ben varım kaldırımlarda,
Bir de birkaç evsiz barksız.
Hayatla ölümün mesafesi,
Bir kurşun atımı,
İşte gidiyorum kaldırımlar,
Gidiyorum bu gelen yol ayrımı.
Halil Kumcu
4 Eylül 2018 / Salı / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.