Şiirden geriye kalan satırlar:
Köz taşıyan kalp, gülüşü bile dumanlı yapar.
Sızlayan şey yara değil, yarayı açanın yüzüdür.
Bazı yaralar kanamaz; çünkü kan yerine hatıra akar.
Umut, yalanın kardeşidir; ama insan yine de ona sarılır.
Anlatamadığım yaralarım var benim; dikiş tutmaz, merhem kabul etmez... Sadece gece olduğunda sızım sızım kanayıp adını fısıldarlar.
KAÇIŞ
Havada o bildik yağmur kokusu,
İçimde katran karası bulutlar var.
Köz olup yanan yüreğime;
Sağanak sağanak keder yağar.
Kimseye söyleyemediğim sırlar,
Anlatamadığım gizli yaralar var...
Büklüm büklüm uzayıp giden,
Sızım sızım sızlayıp kanar.
Bile bile acı bir aldanış,
Umuda karşı beyhude haykırışlar var.
Elveda... Yağmurla yıkanıp;
Kefensiz sonsuzluğa kaçışlar.
Bütün limanlarda gemilerim yandı.
Artık ne bekleyenim olsun, ne soran;
Bu ömürlük sitem,
Bu kaçış, her şeyden ve zamandan.
Halil Kumcu
6 Eylül 2018 / Perşembe / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.