Şiirden geriye kalan satırlar:
Köz taşıyan kalp, gülüşü bile dumanlı yapar.
Sızlayan şey yara değil, yarayı açanın yüzüdür.
Bazı yaralar kanamaz; çünkü kan yerine hatıra akar.
Umut, yalanın kardeşidir; ama insan yine de ona sarılır.
Şiirden geriye kalan satırlar:
Köz taşıyan kalp, gülüşü bile dumanlı yapar.
Sızlayan şey yara değil, yarayı açanın yüzüdür.
Bazı yaralar kanamaz; çünkü kan yerine hatıra akar.
Umut, yalanın kardeşidir; ama insan yine de ona sarılır.
KAÇIŞ
Havada yağmur kokusu,
İçimde karabulutlar var.
Köz olan yüreğime,
Sağanak sağanak yağar.
Kimseye söyleyemediğim,
Anlatamadığım yaralar var.
Büklüm büklüm uzayan,
Sızım sızım sızlayıp kanar.
Bile bile aldanışlar,
Umuda haykırışlar var.
Elveda, yağmurla yıkanıp,
Kefensiz sonsuzluğa kaçışlar.
Halil Kumcu
6 Eylül 2018 / Perşembe / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.