Şiirden geriye kalan satırlar:
Gözyaşı her sabah düşer de kimse onun kaç gece biriktiğini bilmez.
İnsan en sonunda anlar: herkes bir gün isimsiz bir taşa dönüşür.
Bir şarkı çalar… insanın içindeki bütün mezarlar uyanır.
Bir kelimeyle yıkılan şey, yıllarca kurulan hayattır.
Sevda zindan gibidir; kapısı açık olsa bile çıkamazsın.
İSİMSİZ YIKIK BİR TAŞ
Mühürlü sözcükler kül eder sırça köşkümü,
Ardından bir et parçasındaki yangın tutuşur.
Eski bir şarkı, çok uzaklardan vurur gönül dağımı.
Yokluğunla gönül evim siyah zülfünle tel tel olur.
Gönül süzgecinden her seher düşer bu gözyaşı,
Kırılır aynam, aşk şarabıyla gönül meyhanesinde.
Göğsüm sıkışır, kirli duygular birbirine geçer.
Gönül bahri yol bulur, sırça kalbinin içinde.
Gönül kandilim, âlem aynasında param parça.
Kırıldı gönül aynam, içime kıymıklar batıyor.
Yara bere düşlerim, vuslat merhemine muhtaç.
Kafamda ecelin kılıcı, mengeneler sıkıştırıyor.
Kuru bir et parçasına gömdüm uzun emelleri,
Zülfünün sevdası gönlümde, sevgiye vuslat.
Kirli, paslı zindanlarda kalbin anahtarı kayıp,
Başımda kirpiğinin özlemi, kelimelere feryat.
Dilimden dökülenler, kalbinin duvar ilanında,
Bir körün, bir sağıra baktığı gibi bakacağım.
İçine tam orta yerine bir ateş düştüğünde,
Mezarlıkta isimsiz, yıkık bir taş olacağım.
Halil Kumcu
30 Mayıs 2019 / Salı / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.