Şiirden geriye kalan satırlar:
Gurbet bazen şehir değildir; insanın kendi içine sürgünüdür.
İnsan Yunus’u aramaz; insan Yunus gibi yanacak bir sebep arar.
Yunus’a varmak için ayak yetmez, gönül lazım.
İlahi aşk, insanı süslemez; insanı soyar… Geriye hakikat kalır.
Aşkın ateşiyle kül olmayan, musalla taşında sadece bir parça et ve kemiktir.
İLAHİ AŞK
Hüzün mevsimi geldi yine,
Şimdi gitme vakti.
Yol beni bekler,
Gurbetten gurbete gitmeli.
Yol uzun, gurbet zor,
Neyleyim, koptum bir defa.
Ben daha çok diyar gezerim,
Bitene dek son sayfa.
Anla, âşık Yunus’u bulmam lazım,
Ateşiyle yanmam lazım.
Yanamasam da Yunus gibi,
Hiç olmazsa yolunda ölmem lazım.
Belki o zaman ererim vuslata,
Konarım meçhul mezar taşına.
Kim bilir kimindir, fark etmez,
İlahi aşkla ulaşırım Yaradan’a.
Halil Kumcu
11 Ağustos 2018 / Cuma / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.