Şiirden geriye kalan satırlar:
Bazı hikâyeler iki kişiyle başlar, bir kişinin gözyaşıyla biter.
İnsan en çok, yaşanmayana yanar… çünkü telafisi yoktur.
Geç kalan sevgiler, en erken yaşlandıran acılardır.
Seninle yaşamadığım her gün, içimde eksik bir ömür gibi duruyor.
Gözlerimde sen varsın; bakışlarım bu yüzden hep yaralı.
İKİMİZİN HİKÂYESİ
Elemli vicdan usulca aktı,
Sabahın çiğine hasret çökerken,
Umarsız bakışlarda söndü mum,
Gelgitler ölü yüreğe doğarken.
Ruhunun mesafelerinde kayboldum,
Şubatın ayazında zemheriyi yaşarken,
Kaç baharı gömdüm içine, kaç mevsimi,
Yıllar elimden usulca akarken.
Ömürlük uyku hazandayım sanki,
Tutamam günleri, kanatlandılar,
Yağmur renginde gözyaşları,
Köşe başında birkaç saat yağar.
Gönül kanı damlar düşlerden,
Sensizliğe gömülür kalabalıklar,
Düşler körleşmiş sahte yüzünde,
Hapsoldum, her yanım kara duvar.
Umut hiç bu kadar karanlık olmadı,
Bir çerçeveye koyamadım seni,
Yabancısı olduğum korkular,
Yıldırımlara yükledi hayalini.
Geç kalmanın pişmanlığındayım,
Dünya sensizliğe gömüldü,
Kalabalıklara kapılıp gelen her ten,
Gönül taşında seni gördü.
Bir zamanlar diye başlayan hikâye,
Günleri haftalara, haftaları sana ekledi,
Bihabersiz olduğun ikimizin hikâyesi,
Yine hüzünle bitti, seni bana getirmedi.
Halil Kumcu
21 Şubat 2019 / Perşembe / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.