Şiirden geriye kalan satırlar:
İnsan en derin kuyuyu, kendi gözlerinin içinde taşır.
Hayat dediğin, toprağa borç yazılmış bir emanettir.
Ölüm, yalanı söküp alan tek gerçektir.
Mezar taşı ağırdır; çünkü üstünde bir ömür yazar.
Şiirden geriye kalan satırlar:
İnsan en derin kuyuyu, kendi gözlerinin içinde taşır.
Hayat dediğin, toprağa borç yazılmış bir emanettir.
Ölüm, yalanı söküp alan tek gerçektir.
Mezar taşı ağırdır; çünkü üstünde bir ömür yazar.
EBEDİ HAYAT
Yaşam dipsiz bir kuyu,
İnsanların gözlerinde.
O gözlerdeki yalan,
Ölüm denen hakikatte.
En uzak mesafeler,
Taşlaşmış iki kalp arasında.
Yürekte tutuşan yangın,
Yanar bir ömür ruhunda.
Düşsel bir parçadır aslında,
Yüreğe koyar nokta.
Ölümle uyanırsın,
Ebedi hayat kara toprakta.
Halil Kumcu
23 Kasım 2018 / Cuma / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.