Şiirden geriye kalan satırlar:
İnsan en derin kuyuyu, kendi gözlerinin içinde taşır.
Hayat dediğin, toprağa borç yazılmış bir emanettir.
Ölüm, yalanı söküp alan tek gerçektir.
Mezar taşı ağırdır; çünkü üstünde bir ömür yazar.
Ölüm bir son değil; insanın kendine söylediği en büyük yalandan uyanışıdır.
EBEDİ HAYAT
Yaşam, dipsiz ve karanlık bir kuyu;
Görünür insanların yorgun gözlerinde.
O gözlerde saklanan bin bir yalan,
Erir gider, ölüm denen o mutlak hakikatte.
En uzak mesafeler, sanma ki yollardır;
Taşlaşmış iki bedbaht kalp arasındadır...
Yürekte bir kez tutuşan o gizli yangın,
Bir ömür boyu, bir ruhun tek mirasıdır.
Düşsel bir parçadır aslında yaşamak.
Ölümle uyanırsın o sahte uykudan.
Koyar yüreğine nihayet o kanlı noktayı,
Ebedi hayat, kara toprağın altından.
Şimdi bütün perdeler indi, ışıklar söndü;
Ne bir sitem kaldı geriye, ne de bir ah...
Toprak, en sadık dost gibi bağrını açtı;
Bitti bu beyhude kavga, bitti bu günah.
Halil Kumcu
23 Kasım 2018 / Cuma / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.