Şiirden geriye kalan satırlar:
Eller birbirine yetmediğinde, insan kendi yalnızlığıyla hesaplaşır.
Karanlık odalar, unutulan rüyaların mezarıdır.
Radyomdan çalan her şarkı, eski bir yalnızlığa eşlik eder.
Gençlik bir yaz yağmuruymuş, bittiğinde geriye sadece üşüyen ellerimiz ve ıslak sokaklar kaldı.
Gemi eğri olsa ne çıkar, biz rotamızı kanayan bir gün batımına çoktan kırmışız.
ANKARA'DA AKŞAM
Güneşin yüzü bile soğuk Ankara’da bugün;
Sanki bu şehirde her şey o yaman ölüm rengi.
Hayat alabildiğine donuk, hayat bayat;
Bir adım ötesi artık, o incecik beyaz çizgi.
Ay gelmez oldu pencereme, sular çekildi...
Gönlümde esip duran o deli rüzgâr sustu.
Kayboldu yeşil bir huzur yorgun gözlerimden;
İçim soğuk, yüreğim ise sadece anılar dolusu.
Kış bahçesindeki o perişan hayallerim;
Odamı süsleyen karanlığa büründü birer birer.
Radyonun düğmesini her çevirdiğimde;
Yalnızlığın o acı türküsü, gözlerime sürülür gider.
İçimdeki ses ayaza mahkûm oldu artık;
Her şarkıda kendimi arıyor, kendimi buluyorum.
Rüyalarım beyaz, ben kardan daha beyaz...
Sesim bile beyaz şimdi, hiçbir şey görmüyorum.
Bir aralık akşamı, Ankara’nın o ıssızlığında;
Çaresiz ellerim bile birbirine yetmez oldu.
İnatla tutunduysa da dalına o son yaprak;
Sonunda sarı sarı düştü... Toprak oldu.
Geriye sadece karın o amansız beyazı kaldı,
Işıklar söndü, perde indi bu sessiz şehirde.
Ömür dediğin, bir aralık akşamında son buldu.
Bir şair sustu Ankara’nın en kuytu yerinde.
Halil Kumcu
21 Aralık 2018 / Cuma / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.