Şiirden geriye kalan satırlar:
Bak kardeşim, insanı düşman değil… dost dediği adam yaralar.
Brutus her çağda var; sadece adı değişir, ihaneti aynı kalır.
Kaldırım taşı bile yer değiştirir; ama bazı insanların vicdanı bir milim oynamaz.
Umudu çalan adam, hırsız değildir… cellattır.
2...MEMEL...
Dostum dediğim vurdu sırtımdan,
Zamanla nasıl da yüzsüzleşti.
Sen miydin benim Brutus’üm?
Kan kusturup içtiğim kızılcık şerbeti.
Kalbin kömürleşmiş, kapkara,
Sözlerin de gülüşün gibi yalandır.
Kaldırımdaki taşları bile,
Bir gün el alır, yel alır, sel alır.
Nasıl da çaldın umudumu?
Gördüklerimi görmezden mi geleyim?
Adın ha Ahmet, ha Mehmet olsun,
Ne seni görsün ölüm, ne de dirim.
Bakmayın yüzümün güldüğüne,
İçin için içim kan ağlar benim.
Çoktan kavuşmuştum kara toprağa,
Onay verseydi dinim ya da ecelim.
Beni gözyaşı çukuruna atan Memel…
Ağlayan bulutlar üzerinden eksik olmasın,
Seni içimde öldürdüm Memel…
Son dileğim, seni de cananın yaksın.
Halil Kumcu
13 Ekim 2016 / Perşembe / Bartın
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.