Şiirden geriye kalan satırlar:
Üşüyen elleri cebine sokarsın… ama üşüyen kalbi nereye saklayacaksın?
Kör kurşunla son kurşun aynı yere değer: umut denen yere.
Üşüyen elleri ısıtırsın da üşüyen kalbin çaresi yoktur.
Kuru dudaklar susuzluktan değil, söyleyemediklerinden çatlar.
Gecenin en soğuk yeri sokak değil; insanın içidir.
ÖLÜM KOKUSU
Ankara’da ekimin son günleri
Sol dizimde, sol yanımda,
İnceden naif bir ağrı sızı.
Beklemek zor, demir kapılarda.
Meşhur bu diyarın ayazı, kışı,
Neylersin, yaşayıp göreceğim.
Her mevsim ayrı bir renk,
Yüreğime kefen giydireceğim.
Varsın dövsün yüzümü,
Ne çıkar, üşüyen ellerim olsun.
Sokarım ceplerime,
Kurusun ağzım, yüzüm kurusun.
Ya kalbim, kalbim üşürse,
Hangi gönle koyarım onu?
Yol yorgun, yolcu yorgun,
Ha kör kurşun, ha son kurşun.
Beyaza boyadım ölüm kokusunu.
Halil Kumcu
25 Ekim 2018 / Perşembe / Ankara
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.