Şiirden geriye kalan satırlar:
Gözyaşı, büyümenin imzasıdır.
Saçtaki aklar yaşlanmanın değil; yaşadıklarının ispatıdır.
Büyümek, gülüşlerin azalması değil; yaraların çoğalmasıdır.
Yalnızlık derin bir kuyudur; sesin bile sana geri dönmez.
Gözyaşı bazen ağlamak değil, içindeki yılları yıkamaktır.
ÇOÇUKLUĞUMA
Zaman su gibi akıp geçti,
Derin izlerini yüzümde bırakarak.
Saçımda aklar, gözümde yaşlar,
Kâh yordu, kâh vurdu, yakıp yıkarak.
Takvimler kayıp, zaman küskün,
Vakit ise geç, dönülmez yollardayım.
Ömrümde her yıl kapanmayan bir yara,
Anın içinden geçen hissiz bir noktayım.
Demir attım yalnızlık limanına,
Hüzün mevsiminde dipsiz kuyulara.
Gelmişimi, geçmişimi, bütün anılarımı,
Bir bir mühürledim, karası daha da kara.
Kelebek ayında, direksiz yürekte öldüm,
Dokundurtmam kanayan yaralarıma.
Drama içindeki dramam ihanet etti,
Elveda hüzün mevsimindeki çocukluğuma.
Halil Kumcu
2 Nisan 2013 / Saat: 22:54 / Salı / Bartın
Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.